Follow @PlasticCrowds
Dislocated Concert
 
fra
eng
esp
BLOG
CRITICA
PROXECTOS PROPIOS
RECOMENDAMOS
O COLECTIVO
CONCERTO DISLOCADO

1 de outubro de 2013

A realización do Concerto Dislocado o pasado 20 de setembro permitiunos extraer unha serie de conclusións froito do facer e o desenvolvemento dos acontecementos. Ben é certo que se trata dun proxecto experimental, polo que o normal nestes casos é que as formulacións iniciais, así como as procuras ou hipóteses poidan verse sometidas a cambios substanciais no seu encontro coa realidade do medio. O experimentado durante a realización deste proxecto non se escapou a estas condicións xerais.

Con todo, lonxe de supoñer un agravio, estes condicionantes e cambios atopados durante o devir dos acontecementos supuxeron unha rica experiencia que, sen dúbida, permitiron engrandecer a carga conceptual do proxecto así como a calidade dos resultados esperados.

As premisas sobre as que se asenta o punto de partida deste proxecto buscaban a posibilidade de enmascarar as latencias que se producen no intercambio de datos entre distintos puntos para poder xerar unha peza conxunta froito da suma de tres partes autónomas. Esta peza soaría de forma simultánea ao calcular ditas latencias e axustar os distintos desfases grazas ao almacenamiento previo nun buffer. Este cálculo resultou imposible dado que as latencias non son estables e varían constantemente ao longo da emisión., proporcionando medicións que variaban desde os sete segundos aos dous minutos. Nun primeiro momento pensouse que era unha cuestión da rede, polo que se procedeu ao cambio de ubicaciones para proporcionar a todos os espazos emisores unha velocidade mínima de 100M de baixada e 5 de subida, sempre empregando conexións con fibra óptica. Este novo cambio de ubicación non mellorou as medicións polo que nese momento foise consciente da imposibilidad de alcanzar a hipótese inicial.

Este feito permitiu unha reflexión profunda sobre o ocorrido entre os membros do equipo. O erro inicial consistiu en entender internet como canle e non como medio. Esa ?autopista da información? á que se facía referencia anos ha enténdese habitualmente como un proceso de intercambio de datos no que non hai distancias sen ir máis aló nas súas posibilidades. O feito é que, lonxe de limitarse a transmitir información, internet realiza unha función de mediadora en devandito intercambio.

Entendemos, xa que logo, a internet como un medio autónomo, un medio que é capaz de modificar, crear e imprimir a súa esencia naquilo que transcorre polas súas redes.

Da mesma forma que noutros ámbitos da creación artística ninguén se suscita enmascarar o material ou o medio para que pareza outra cousa, pois se entende que existe autonomía suficiente e que de enmascaralo estariamos ante unha mentira, fomos conscientes de que seguindo na liña do enmascaramiento no que estamos enfrascados nunca conseguiriamos realizar unha produción medianamente interesante. Doutra banda, no acto creativo un ha de ser plenamente consciente das calidades do material co que está traballando en cada momento, pois só así conseguirá extraer o máximo do mesmo.

Co Concerto dislocado conseguimos poñer de manifesto o medio creativo que é internet mediante o emprego das pezas escolleitas debido a que estaban compostas ao modo tradicional. Obras pensadas para un medio limitado como é o da música de cámara foron expostas nun medio aberto e alleo como é internet. Con isto o que se conseguiu é profundar na brecha antes descrita e sacar á luz a verdadeira esencia do medio autónomo.

O feito de estar ante un medio con autonomía permítenos abrir un campo de investigación artística para profundar nas posibilidades que este ofrece, esquecidas e maquilladas en moitos casos ata o momento.

As obras escolleitas interpretáronse como estaba prevista nun primeiro momento, é dicir, ?dislocadas? pero de forma simultánea. Isto foi posible grazas á grabación previa do director nos estudos da televisión da Universidade de Vigo seguindo a partitura e os patróns musicais cuxo audio foi tomado nos ensaios do día 7 de setembro, nos que participaron as tres seccións de músicos que participaban no proxecto sen dislocar. Posteriormente editouse este vídeo para incluír a información adicional que impedise aos músicos perderse. Xunto ás indicacións do director, dispúxose o número de compas exacto no que se atopaban, as letras que figuran na partitura e o tempo transcorrido.

Este vídeo permitiu conseguir a exactitude na emisión, é dicir, que as tres seccións tivesen unha orixe simultáneo.

O acto creativo do medio prodúcese neste momento, no tránsito da información desde o punto A de recepción ao momento B de emisión, lugar onde os técnicos realizaban o empaste da peza.

Neste intervalo a peza emitida é deformada por internet seguindo un principio de aleatoriedad, algo que se pon de manifesto para calquera oído nos ritmos obstinados.

Internet actúa neste caso como un axente activo na creación musical, postúlase ante o espectador como un intérprete da obra emitida. Unha acción creativa impredicible, irrepetible e variable que aporta novas vías de investigación no campo da creación musical.

A obra realizada polos diferentes compositores que foron partícipes deste experimento non só sufriu as variacións habituais froito da interpretación con respecto á idea inicial, a isto houbo que engadirlle a acción creativa realizada en leste por internet, postulándose así como un novo intérprete.

Preséntallenos o vello debate en torno ao lugar de residencia da autoría da obra, disputada entre o compositor, o intérprete ou o medio no que se emite.

Doutra banda preséntallenos unha cuestión que aparece sempre que se avanza nas posibilidades dun novo medio artístico. Este é o da superación das receitas e formulacións alleas ao medio, proveniente doutros afines ou tradicionais. Algo que non só permite outorgar autonomía, senón que tamén outorga amplitud de miras para avanzar e postular novas formulacións.

O concepto de aleatoriedad na arte e no acto creativo foi unha constante fonte de inspiración, tomando o seu punto álgido nas vanguardias e explorada tomando os principios da literatura fantástica de Raymond Russell. Aquí preséntallenos un novo medio cun forte compoñente de aleatoriedad ao que sacarlle partido. Ábrese unha vía de investigación na que xa non ten sentido o enmascaramiento ou a mentira, con reflexións autorreferenciales que permitan profundar nas calidades que nos ofrece este medio para a creación artística.

www.dislocatedconcert.com

logo
usa as flechas ou a roda do rato